Lądek Zdrój

Pierwsza wzmianka o Lądku Zdroju – jako mieście należącym do królestwa czeskiego – pochodzi z 1325 r. Przypuszcza się, że prawa miejskie Lądek uzyskał wcześniej, miedzy rokiem 1278 a 1290, być może w 1284 r.; a pierwsza informacja o wykorzystaniu tutejszych wód pochodzi z 1241 r. stąd Lądek Zdrój uznawany jest za najstarsze uzdrowisko w Polsce.


Kościół Parafialny

Kościół parafialny pod wezwaniem Narodzenia NMP został wzniesiony w latach 1688-92 przez lądeckiego budowniczego Weysera w miejscu wcześniejszego kościoła gotyckiego. Był to kościół o dużej czteroprzęsłowej nawie i wydłużonym prezbiterium skierowanym na wschód (kościół orientowany), zbudowany z kamienia i cegły. Po przebudowie otrzymał on formę zbliżoną do obecnej. W poł. XVIII w. nieco go wydłużono – prezbiterium o 2,5 m a nawę o 9 m, wówczas kościół uzyskał chór. Od strony północnej dobudowano zakrystie. Po pożarze w 1804 r. dobudowano przy wejściu głównym dwukondygnacyjną kruchteęz obustronnymi schodami, a od południa drugą kruchtę, a także nadbudowano gotycką wieże, którą nadbudowano ponownie w 1815 r. i przykryto cebulastym hełmem.
Po wejściu do wnętrza kościoła widzimy halową nawę o długości 24m szerokości 12,5 m i wysokości 18 m. Nawa przykryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, typowym dla baroku. Bogata dekoracja zdobi łuk tęczowy nad prezbiterium; pomiędzy girlandami owoców i kwiatów znajdują się figury czterech puttów, zaś w centrum umieszczony jest w wici akantowej kartusz z m.in. datami erekcji (1692) i renowacji (1904,1973) kościoła. Malowidła pędzla W. Reinscha w kartuszach na sklepieniu pochodzą dopiero z 1904 r. i przedstawiają sceny z życia Najświętszej Maryi Panny.
Poniżej nich malowane podobizny świętych (od chóru): św. Cecylii (patronki muzyki kościelnej) i św. Grzegorza (patrona śpiewaków i naukowców), św. Wacława (patrona Czech) i św. Jadwigi (patronki Śląska) oraz św. Wincentego a Paulo (patrona dzieł miłosierdzia chrześcijańskiego i św. Elżbiety (patronki zakonu św. Franciszka). Znajdujące się poniżej nich duże płaszczyzny pomiędzy pilastrami były pokryte kiedyś XVII-wiecznymi freskami, z których zachowały się tylko cztery w prezbiterium. Są to od lewej: scena z uczty w Kanie Galilejskiej, chrzest Jezusa, objawienie Dziecięcia pasterzom oraz pokłon Trzech Króli. Zostały one odsłonięte w trakcie remontu kościoła spod jednowarstwowego tynku. Pełną ich konserwacje ze znacznymi zmianami rekonstrukcyjnymi sceny chrztu Jezusa, w latach 1971-72 wykonała Renata Dubiel-Białas. Pozostałe pola w nawie głównej zajmują teraz obrazy Męki Pańskiej z XIX w.


Ołtarz

Imponujący ołtarz z 1791 r. jest dziełem Michała Ignacego Klahra i wykonany został w całości z drewna polichromowanego. W centrum ołtarza, ponad bogatym tabernakulum znajduje się wysoka nisza z ustawioną w niej figurą Marii stojącą na kuli ziemskiej (Immaculata). Po bokach, w mniejszych niszach stoją figury Abrahama (po lewej), Dawida (po prawej), zaś dalej na konsolach, odpowiednio św. Piotra i św. Pawła. Na belkowaniu archaniołowie wskazują na wychodzącego z zakrystii kapłana ze św. Ofiarą. Pomiędzy nimi, w zwieńczeniu ołtarza Trójca Święta, powtórzona przez rzeźbiarza za zwieńczeniem kolumny w Rynku autora jego ojca Michała. Ze względu na znaczny stopień zniszczenia oryginalny ołtarz zastąpiony został w latach 1904-05 kopią wykonaną przez miejscowego rzeźbiarza Augusta Kleina i stolarza Assmana.
Na styku prezbiterium i nawy znajduje się grupa „Ukrzyżowanie” z 1741 r., jedno z najwybitniejszych dzieł Michała Klahra, oraz ambona z wieńczącą baldachim figurą Chrystusa z wzniesioną w geście błogosławieństwa prawą ręką, dłuta Michała Ignacego Klahra, którego dziełem są również pozostałe rzeźby i meble kościelne.


Parafia

Dopiero ponad pół wieku po założeniu miasta, w 1358 r., powstała tu parafia katolicka istniejąca do dziś, z przerwą w okresie reformacji w latach 1546-1624. Z pół setki proboszczów w historii parafii wymienia warto pierwszego Henryka ze Środy Śl. (Henricus de Novoforo), który objął parafie 2 XI 1358 r. i kierował nią przez siedem lat, oraz Adama Breitera, lądczanina, proboszcza w latach 1679-1709. Za niego wybudowany został kościół, rozbudowana cmentarna kaplica św. Rocha oraz miała miejsce próba powołania przez Z. Hoffmanna nowej parafii przy zdroju „Marii”. On też przekazał pewną kwotę na wojnę z Turcją; tak wiec Lądek ma też jakiś udział w rozgromieniu potęgi sułtańskiej.
Rok po oddaniu kościoła do użytku miało miejsce tragiczne wydarzenie. W dniu święta  Narodzenia NMP, 8 IX 1693 r., na skutek przeciążenia zbyt dużą ilością wiernych zawalił się chór. Zginęło wówczas 55 osób, a ponad 100 zostało rannych. Zabici zostali pochowani w zbiorowej mogile obok kościoła, od strony rzeki.
Kościół został konsekrowany dopiero 7 VIII 1701 r. przez arcybiskupa praskiego J.J. Breunera, któremu towarzyszył biskup pomocniczy, lądczanin Vitus Seipel.

Ostatnim niemieckim proboszczem był ks. Augustyn Heinze pełniący swą funkcje w latach 1908-1946. Po nim proboszczami byli księża Jan Woroniecki (1946-1947), Jan Kulpa (1947-1971), Andrzej Oramus pełniący funkcje dziekana dekanatu Kłodzko (1971-1980), Zdzisław Seremak (1980-1989), Romuald Warachim (1989-1997). ks. Andrzej Kuźmicki (1997 – 2002). Obecnym proboszczem jest Ks. dziekan Marek Połochajło. 


Historia najnowsza

Z najnowszej historii parafii warto podkreślić, że w l. 1972-73 założono nową instalacje elektryczną, głośnikową i ogrzewczą; odsłonięto dwa malowidła ścienne w prezbiterium oraz wprowadzono nową polichromie wnętrza, którą poświecił 3 II 1974 r. ks. bp Józef Marek. W 1974 r. przeprowadzono konserwacje ołtarza głównego, ambony i zabytkowych figur. W l. 80-tych odbył sie remont wieży, która została pokryta blachą miedzianą. W l. 90-tych dach kościoła i plebanii został pokryty blachą cynkową.
7 VII 1997 r. Lądek nawiedziła powódź, która spowodowała groźne pękniecia kościoła parafialnego i zniszczenie salek katechetycznych.
od 2005 r. trwał remont kościoła po zniszczeniach wywołanych przez powódź, który już został zakończony.