Kościoły pomocnicze:

 

Lądek Zdrój, kaplica zdrojowa p.w. Najświętszej Maryi Panny „Na pustkowiu”.

Wybudował ją hrabia Hoffmann, z założenia jako kościół parafialny dla swego „ksiąstewka”, na co nie wyraziło jednak zgody arcybiskupstwo praskie. Kaplice wzniesiono w 1679 r., rok później poświecił ją dziekan M. Podchorski, a w 1690 r. poszerzono o dwie nawy boczne. Jest to wiec budowla trzynawowa, o sklepieniach kolebkowych. W ołtarzu głównym znajduje się barokowa figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem (1674 r.), nad ołtarzami bocznymi zaś, wykonanymi przez A. Schmidta w 1926 r., obrazy św. Anny i św. Józefa. Obrazy te, jak i pozostałe (Wniebowzięcie NMP, Zmartwychwstanie i in.) pochodzą z XVIII w. i przypisywane są Michałowi Willmannowi, największemu śląskiemu malarzowi barokowemu. Elewacja frontowa, o podziale pilastrowym, zwieńczona jest rzeźbami św. Anny, Matki Boskiej i św. Józefa. Minister Hoym ufundował do kaplicy bijący zegar, który uroczyście zaczął odmierzać czas w dniu 56 urodzin fundatora 20 VIII o g. 12.00.

Budowniczy kaplicy, hrabia Zygmunt Hoffmann von Leuchtenstern, zarządca hrabstwa kłodzkiego, twórca całego „nowego zdroju”, spoczął po śmierci w 1697 r. w krypcie tej świątyni. Kamienny kartusz z jego herbem znajduje się nad wejściem do zakrystii (przy ołtarzu).

Przed kaplicą stoi figura Matki Boskiej ufundowana ok. 1887 r. przez Antoniego Krzyżanowskiego, budowniczego i fabrykanta poznańskiego, częstego gościa w Lądku. W l. 90-tych dach kaplicy został pokryty blachą cynkową. W r. 1997 przeprowadzono odwodnienie kaplicy i rozpoczęto remont wewnątrz.

 

Lądek Zdrój, kaplica św. Jerzego; ul. A. Ostrowicza.

Książe Jerzy Ziębicki, jeden z braci władających Lądkiem na przełomie XV i XVI w.,  w jednym z pomieszczeń zbudowanego zakładu dla kobiet umieścił kaplice, poświęcając ją swemu patronowi. W 1637 r. na wzgórzu powstała już odrębna, wolno stojąca drewniana kaplica; w datach zbiega się ten fakt z powołaniem nowego proboszcza w Lądku. W 1658 r. kaplica otrzymała obecna murowaną postać, co upamiętnia umieszczony nad wejściem napis:

GEORGE  SCHARE
MAVER 16 CESEL 58

Ołtarz główny kaplicy powstał w 1682 r. Wewnątrz kopuły widnieją freski z 1720 r., nieznanego malarza włoskiego, przedstawiające sceny z życia i śmierci św. Jerzego. W kręgu głównym przedstawione jest niebo z Trójcą Świętą. Kaplica została poświęcona 21 VI 1665 r. przez arcybiskupa praskiego kardynała Harracha. Niestety po wojnie w latach 80-tych i 90-tych kaplica została kilkakrotnie okradziona i w końcu zdewastowana. Od 1997 r. trwa całkowity remont tej rotundy. Zakończenie remontu planowane jest na jesień tegoż roku. W październiku przewiduje się poświecenie tej zabytkowej rotundy na zakończenie Polsko-Czeskich Dni Kultury Chrześcijańskiej, które odbędzie się w Lądku Zdroju.


Kościoły filialne:

 

Kąty Bystrzyckie, p.w. św. Katarzyny Aleksandryjskiej.

Kościół murowany, wzniesiony ok. 1541 r., przebudowany w XVIII w. W 1998 r. skradziono dwie figury Ewangelistów i cztery głowy aniołków.

 

Lutynia, p.w. św. Jana Nepomucena.

Zbudowany w XVIII wieku, wyposażenie wnętrza barokowe,w ołtarzu głównym obraz olejny na płótnie. Po 1945 uległ zniszczeniu, zwłaszcza wieżyczka, dach i elewacja. odremontowany staraniem mieszkańców Lutyni.

 

Wojtówka, p.w. św. Antoniego Padewskiego

Wzniesiony w latach 1853 – 54 przez właściciela dóbr, Kleina. Dzwon z 1799r. W 2006 r. rozpoczął się remont kapitalny.

 

Wrzosówka, zwany „kościołem strażaków”

W 1571r. zbudowano pierwszą leśniczówkę. Nieco później pojawiły się domy mieszkalne tworzące wieś. W 1786r. zbudowano pierwszą kaplice na wysokości 900m n.p.m. , którą przebudowano w 1820r. W 2001 parafianie i sekcja Ochotniczej Straży Pożarnej odbudowali zdewastowaną świątynie, oddając ją pod opiekę św. Karola Boromeusza.

 

Karpów, zwany „kościołem leśników i myśliwych” p.w. Matki Bożej od Zagubionych

Położony jest wśród lasów Gór Złotych. W latach 1981-89 w jego ruinach odbywały się konspiracyjne spotkania demokratycznej opozycji Polski i Czechosłowacji. Odremontowany staraniem miejscowych leśników i myśliwych jest ich sanktuarium. Konsekrowany 04.11.1995r. przez Ks. Kardynała Henryka Gulbinowicza.


Cmentarze

 

Lądek Zdrój, stary cmentarz

Założony 1616 r. Na cmentarzu zwracają uwagę ruiny (po  pożarze w latach osiemdziesiątych) kościółka św. Rocha (patrona chorych, orędownika ofiar epidemii) z 1619 r. Został on rozbudowany w 1691 r. i służył przez dwa lata, w trakcie budowy nowego kościoła barokowego, jako kościół parafialny. W centrum cmentarza znajdowała się piaskowcowa grupa „Ukrzyżowanie”, wystawiona tu w 1822 r., w skład której wchodziła rzeźba Matki Boskiej Bolesnej (Mater Dolorosa) dłuta Michała Klahra. Przypuszcza się, że była ona pierwotnie wykonana do pomnika Trójcy Świętej w Rynku lub też mogła zdobić fasadę domu Klahrów. Z całej grupy zachował się tylko centralny krzyż. Ze starych grobów zachowało się tylko kilka, m.in. grób pierwszego powojennego proboszcza Lądka ks. J. Woronieckiego.

 

Lądek Zdrój, nowy cmentarz

Nieco dalej rozciąga się nowy cmentarz. Pierwotnie sięgał on od bramy wejściowej po rzeźbę Jezusa Ukrzyżowanego z 1877 r. dłuta Augusta Kleina. Na tym cmentarzu znajduje się grób dr A. Ostrowicza. Powyżej tego katolickiego cmentarza, odgrodzony murem, znajdował się cmentarz ewangelicki z kaplicą założony w 1908 r. Pod koniec lat siedemdziesiątych połączono je razem i po remoncie kaplica spełnia funkcje pogrzebowej. W roku 1996 kopuła wieży na kaplicy została pokryta blachą miedzianą. Powyżej tej kaplicy znajdował się jeszcze cmentarz lądeckiej gminy żydowskiej czynny do 1933 r.


Inne:

Obok Rynku stoi nieczynny od 1945 r. zbór ewangelicki wybudowany w 1848 r.

W Rynku stoi pomnik Trójcy Świętej, mający realizować popularną w dobie baroku idee trynitarną, która została zawarta w jego symbolice: trójkątny kształt, po trzy postacie na poszczególnych poziomach. Jest to duże, bogato dekorowane założenie architektoniczno-rzeźbiarskie wykonane w piaskowcu, o wysokości ok. 7 m. Na balustradzie otaczającej kolumnę stoją figury (od lewej) św. św. Łukasza Ewangelisty (z wołem i księgą), Antoniego Padewskiego (w habicie franciszkańskim i z księgą) oraz Jana Ewangelisty (z orłem, kałamarzem i księgą z datą 1720). Wyżej na cokole trójbocznej kolumny ustawiono figury św. Joachima (z laską), Józefa (z siekierką) i Anny (z księgą) oraz od frontu Marii w scenie koronacji. Zwieńczenie wysokiego trzonu kolumny stanowi Trójca Święta tronująca na globie ziemskim; Bóg Ojciec i Chrystus trzymają koronę, pod nimi znajduje się Duch Święty w postaci gołębicy. Pomnik ufundowany został jako wotum po pożarze miasta w 1739 r. Na balustradzie znajdują się figury świętych patronów fundatora, nie związanych bezpośrednio z ideą pomnika. Pomnik jest największym i zarazem ostatnim dziełem Michała Klahra (1693-1742), jednego z najwybitniejszych śląskich rzeźbiarzy doby baroku.